Bullmastiff

De Bullmastiff is een sterke, krachtige hond die over een enorme intelligentie en bereidheid om mensen tevreden te houden beschikt. Hij is groot, behendig en actief, waardoor hij een goede kameraad en beschermer van de familie is.

Fysieke kenmerken

Door zijn afkomst lijkt de Bullmastiff op de Mastiff en de Buldog. Deze krachtige en actieve hond heeft een wat hoekige vorm en een sterke en soepele manier van lopen. Zijn lichaamsbouw is ondertussen vierkant en zijn uitdrukking is levendig. Door veel van deze eigenschappen kan de Bullmastiff indringers makkelijk overheersen. De dikke, korte vacht van de Bullmastiff is rood, lichtbruin of getijgerd van kleur.

Persoonlijkheid en temperament

De stille en tedere Bullmastiff heeft een liefdevol maar streng thuis nodig en is niet bedoeld voor verlegen of gevoelige eigenaren. Hij gedraagt zich ook goed bij kinderen en kan met ze opgevoed worden. Wees er wel van bewust dat de Bullmastiff koppig kan zijn. En hoewel sommige Bullmastiffs gewelddadig ten opzichte van vreemde honden (vooral reuen) kunnen worden, wordt hij beschouwd als een toegewijde kameraad en een geweldige beschermer. In feit raakt het ras niet snel in paniek wanneer hij bedreigd wordt: hij is onbevreesd.

Verzorging

De Bullmastiff voelt zich in vochtig en warm weer niet op zijn gemak. Binnenshuis functioneert hij het beste. Daarnaast heeft de Bullmastiff, omdat hij een groot dier is, regelmatig oefeningen nodig om fit te blijven. Deze behoefte kan voldaan worden door een korte worsteling of wandeling. De meeste Bullmastiffs kwijlen, en sommige snurken. Een zacht bed en een hoop ruimte om uit te rekken zijn belangrijk voor de hond. De vacht heeft minimale verzorging nodig.

Gezondheid

De Bullmastiff wordt tussen de 8 en 10 jaar oud, en is vatbaar voor grote gezondheidsproblemen zoals hemangiosarcoom, osteosarcoom, mestcelltumoren, lymfesarcoom, cardiomypathie, hypothyroïdie, en SAS. Hij is ook vatbaar voor heupdysplasie, maagtorsie, ellenboogdysplasie, en entropion, wat een kleine kwaal is. Om deze problemen te achterhalen moet een dierenarts wellicht onderzoek doen op de heup, ellenboog en ogen van de hond.

Geschiedenis en achtergrond

De ontwikkeling van de Bullmastiff is vrij recent vergeleken met zijn voorvader, de Mastiff, wat een van de oudste rassen van Groot-Brittannië is. In 1971 waren er al verwijzingen naar de Bullmastiff en kruisingen tussen de Buldog en de Mastiff. Er is echter weinig bewijs dat er daadwerkelijk kruisingen zijn geweest in die tijd.

De geschiedenis van de Bullmastiff wordt vaak in verband gebracht met de 19e eeuw, een tijd waarin de gewelddadige golf van stropers de levens van jachtopzieners bedreigde. De jachtopzieners, hadden sterke en moedige kameraden nodig die wachtten totdat een stroper met zijn hond arriveerde, de hond overmeesterde en aanviel wanneer hij een commando kreeg. De Buldog was niet groot genoeg en de Mastiff was niet snel genoeg, dus jachtopzieners kruisten de twee rassen om de perfecte hond te creëren. Deze noemden ze de “Gamekeeper’s Night Dog’. De donker getijgerde kleur was de meest gewilde, omdat deze opging in de nacht. De hond werd steeds populairder, en verscheidende landmeesters selecteerde dit ras als waakhond. Velen hadden liever de lichtbruine, die zwarte maskers hadden. Dit kleurenschema was een overblijfsel van de afkomst van de Mastiff. Fokkers begonnen de honden met elkaar te fokken, in plaats van de Buldog en de Mastiff te kruisen. Ze wilden een dier produceren die voor 40% uit Buldogeigenschappen bestond en voor 60% uit Mastiffeigenschappen, waarmee de moderne Bullmastiff gecreëerd werd.

De Bullmastiff werd in 1924 als rein beschouwd, toen de English Kennel Club het ras erkende. In 1933 volgde de American Kennel Club.