Akhal teke

Akhal teke
    Akhal teke2018-11-27T19:37:22+00:00

    Project Description

    De Akhal Teke, voormalig de Akhaltekinskaya genoemd, wordt beschouwd als een Turkmeens ras, hoewel het niet uit Turkmenistan komt maar wel uit de omliggende regio. Dit is zelfs een moderne vertegenwoordiger van het oude Turkmeense paard, en het wordt zelfs geprezen als een directe afstammeling van de beroemde ‘bloed zwetende’ paarden uit de oudheid.

    Fysieke kenmerken

    De Akhal Teke is mager en heeft dunne, ver uit elkaar staande vacht. Anders dan de huidige standaarden heeft de Akhal Teke een lange, holle rug, een lage staart, een smalle borstkas en grote voeten. Zijn langwerpig hoofd loopt over naar een nog delicater maar lange snuit, en zijn nek is eerder hoekig dan glooiend. Hoewel de Akhal Teke er op het eerste gezicht niet zo indrukwekkend uitziet, hebben de harde hoeven en de lange, rechte benen toch echt wel een opvallende vorm. Wanneer het paard loopt, ziet het eruit alsof hij zweeft. Dat is waarschijnlijk een resultaat van zijn langere kootbeenderen in de achterbenen, wat het die zeer lichte manier van lopen geeft – zonder meer een aanpassing van zijn oorsprongen in de woestijn. Dankzij zijn herkomst, heeft de Akhal Teke een groot uithoudingsvermogen, waardoor het snel kan rennen tijdens wedstrijden.

    De Akhal Teke heeft gebruikelijk witte markeringen op het gezicht en benen, en komt voor in veel kleuren zoals roodbruin, zwart, kastanjebruin, grijs en goudkleurig. De meest beroemde kleur is de bleke, metaalachtige valkkleur – een gift van zijn Turkmeense voorouders. Het ras is tussen de 145 en 165 centimeter hoog.

     

    Geschiedenis en achtergrond

    De Akhal-Teke is een afstammeling van het felle en wel gewaardeerde Turkmeense paard. Het Turkmeense ras zou door King Darius gebruikt worden als rijpaard in de cavalerie. Alexander de Grote heeft hetzelfde ras ook voor zijn leger gebruikt; zijn vader kreeg de rijpaarden van Fergana, het huidige Turkmenistan. Toen de Romeinen de regio introkken, verspreidde en plantte het Turkmeense ras zich voort, hoewel het veel gekruist werd om de vorm en de lengte te verbeteren. Parthische paarden stammen bijvoorbeeld af van Turkmeense. Deze plantten zich enorm voort toen werd ontdekt dat luzerne gebruikt kon worden als paardenvoer. Parthische paarden werden zo beroemd dat de Chinezen ook de zogenaamde ‘bloed zwetende’ paarden wilden hebben; het waren goede cadeaus voor de keizer.

    Terwijl het oude en originele Turkmeense ras al lang uitgestorven is, kunnen overblijfselen vandaag de dag nog teruggevonden worden in de Akhal Teke, die ontwikkeld is in de Sovjet-Unie; specifieker nog, in de Karakum en in de uitlopers van de Kopet-Dag. In feit is de Akhal Teke een directe afstammeling van de paarden die de Chinese keizer zo fascinerend vond – de ‘bloed zweters’.

    De nomadische stammen, die bekend staan als de ‘Teke’, waren de eerste fokkers van de Akhal Teke. Ze hadden eigenaardige manieren voor het verzorgen van hun paarden. Ze hebben er bijvoorbeeld voor gezorgd dat hun paarden extra vet zouden uitzweten zodat ze mager bleven, anders zouden de paarden het niet overleefd hebben met het geringe aanbod van voer.

    Door de jaren heen is het Akhal Teke ras goed onderhouden door zijn fokkers. In feit is het ras zo rein gebleven dat zijn fysieke attributen dicht in de buurt komen van die van zijn voorouders.

    SLIDING BAR WIDGET 1