Alaska malamute

Alaska malamute
    Alaska malamute2018-11-26T13:22:11+00:00

    Project Description

    De Alaska malamute is een van de oudste arctische sleehonden, en wordt vaak verward met de Siberische Husky. Hij heeft zware botten, krachtige schouders en een diepe borstkas, waardoor hij gebouwd is om in ruw, koud terrein te werken. De hond is echter ook een erg hartelijke en vriendelijke kameraad.

    Fysieke kenmerken

    De hond heeft een lang, compact lichaam en zware botten, waardoor hij sterk en duurzaam is. De Alaska malamute werd niet als racehond maar als werkhond gefokt, dus daarom lijkt hij op een Scandinavisch type hond met een sterke lichaamsbouw. Hij heeft een onvermoeibare, gebalanceerde en vaste manier van lopen. De ogen lijken op die van een wolf, maar de uitdrukking van de hond is zachtaardig. De dikke, dubbele vacht heeft een dichte, vette en wollige onderlaag en een ruwe buitenste laag die zorgt voor isolatie.

    Persoonlijkheid en temperament

    Omdat het een familiehond is, gedraagt de Alaska malamute zich prima binnenshuis. Hij heeft dagelijks beweging nodig, anders wordt hij gefrustreerd en verwoestend. Hoewel de onafhankelijke, wilskrachtige en sterke Alaska malamute soms agressief gedrag vertoont richting vee, onbekende honden en huisdieren, is hij erg sociaal en vriendelijk tegenover mensen. Zijn dominante persoonlijkheid laat hij bovendien merken aan zijn gehuil en gegraaf.

    Verzorging

    Omdat de hond grote afstanden kan afleggen, heeft hij voldoende dagelijkse beweging nodig in de vorm van een rondje hardlopen of wandelen. Dit ras is verzot op koud weer en houdt ervan om een slee of kar door de sneeuw te slepen. Hij voelt zich comfortabel in koude en gematigde klimaten, maar in de zomer moet hij binnenshuis gehouden worden. De vacht van de Alaska malamute moet iedere week geborsteld worden. Als hij in de rui is, moet hij nog vaker geborsteld worden.

    Gezondheid

    De Alaska malamute wordt gemiddeld 10 tot 12 jaar oud en lijdt af en toe aan maagtorsie, epileptische aanvallen, nachtblindheid en polyneuropathie. De serieuze gezondheidskwalen van het ras zijn heupdysplasie en staar. Kleinere gezondheidskwalen zijn zaken zoals skeletdysplasie en hypothyreoïdie. Om deze problemen te achterhalen, moet een dierenarts wellicht de schildklier, heup en ogen onderzoeken. Ook moet een dierenarts wellicht onderzoek doen naar skeletdysplasie.

    Geschiedenis en achtergrond

    Hoewel de oorsprong van de Alaska-malamute niet bekend is, wordt hij over het algemeen beschouwd als een afstammeling van de Mahlemut hond. De Mahlemuten waren inheemse mensen uit Norton Sound (een inham in de noordwestelijke kust van Alaska), die samen een oude Inuit stam vormden.

    Malamute is afgeleid van het woord Mahle, wat de naam is van een Inuit stam, en van mut, wat zoiets als dorpje betekent. Zoals veel honden die tot de Spitzfamilie behoren, is dit ras ontwikkeld in de Arctische regio en werd het gevormd door de moeilijke klimaatomstandigheden. Oorspronkelijk functioneerden de honden als partners wanneer men op jacht ging naar ijsberen, zeehonden en ander groot wild. Omdat de Alaska-malamute sterk, groot en snel is, kan hij gemakkelijk taken volbrengen waar normaal gesproken veel kleine hondjes voor nodig waren, zoals het slepen van zware karkassen naar de woning van zijn baasje. De Alaska-malamute werd zo verweven met het leven bij de mensen, dat hij al snel als familielid werd gezien en niet alleen meer als huisdier.

    In de 18e eeuw waren buitenlandse ontdekkingsreizigers in Alaska – waarvan velen er kwamen tijdens de goudkoorts laat in de 19e eeuw – onder de indruk van de grote honden en de manier waarop de eigenaren ermee omgingen. Ze amuseerden zichzelf door race- en trekwedstrijden te organiseren. De inheemse Alaska-malamute’s werden uiteindelijk met elkaar en met de honden die meegebracht waren door de ontdekkingsreizigers gekruist, zodat er goede racehonden ontstonden of zodat er veel honden waren die nodig waren bij het zoeken naar goud. Daardoor kwam de reinheid van het ras echter wel in gevaar. In de jaren 20 van de 20e eeuw kreeg een hondenrace-fan uit New-England echter levensvatbare exemplaren van het ras, en begon daarmee de inheemse Alaska-malamute te ontwikkelen.

    Terwijl het ras steeds populairder werd, kreeg het ook steeds meer verschillende toepassingen. In 1933 werden bijvoorbeeld Alaska malamute’s geselecteerd om admiraal Richard Byrd te helpen bij zijn Antarctische expeditie. De Alaska malamute werd daarna ook gebruikt in de Tweede Wereldoorlog als pakezel, werkhond en reddingswerkershond.

    De American Kennel Club erkende het ras in 1935 en sindsdien is het steeds populairder geworden als een trouw huisdier en een indrukwekkende showhond.

    SLIDING BAR WIDGET 1