Altai

Altai
    Altai2018-12-01T18:10:04+00:00

    Project Description

    De Altai is een vrij alledaags paardenras, en is een van de oudste rassen die je vandaag de dag in Siberië kunt vinden. Het is naar het Altajgebergte genoemd, waar het eeuwen geleden gefokt en verzorgd werd door de lokale nomadische stammen. Door de barre omstandigheden is de Altai momenteel een van de taaiste rassen.

     

    Fysieke kenmerken

    De Altai is gespierd en heeft een sterke croupe, heeft korte maar sterke benen, en een stevige, gezette nek. Hij is 133 tot 142 centimeter hoog en heeft een kleine deuk op het midden van de rug, waardoor het last kan krijgen van een gebogen hak en houdingproblemen.

    De veelvoorkomende kleuren van een Altai vacht zijn zwart, grijs, roodbruin en kastanjebruin. Sommige zeldzame Altai ondersoorten hebben echter een soort luipaardenpatroon. Daarnaast zijn pogingen om het Altai ras te verbeteren mislukt, waardoor het Appaloosapatroon deels verdwenen is.

     

    Persoonlijkheid en temperament

    De Altai heeft de wonderbaarlijke mogelijkheid om zich aan barre klimaten en omstandigheden aan te passen. Zelfs gekruiste Altajpaarden hebben deze eigenschap, hoewel deze normaal gesproken groter en massiever zijn dan pure Altairassen. Het Altajras is ook erg makkelijk om te onderhouden en naar de hand te zetten. Het heeft weinig speciale verzorging nodig, vooral als de paarden het hele jaar vrijuit mogen lopen in de weilanden.

     

    Geschiedenis en achtergrond

    De Alta’s Kaya, vooral bekend als de Altai, is vernoemd naar de plek van oorsprong, het Altajgebergte. Deze paarden werden eeuwen geleden vooral gebruikt door nomadische stammen als rijpaarden en werkpaarden. Omdat hun plek van oorsprong kil, koud en over het algemeen bar is, moesten Altajpaarden zeer taai en sterk zijn. Hun menselijke bezitters – de nomaden van het Altajgebergte – gaven hun geen speciale behandeling of verzorging. Ze moesten meestal voor zichzelf zorgen.

    Dit leidde tot de selectie van de fitste Altajpaarden. Alleen de capabele, gespierde en stevige paarden met geharde voeten en sterke longen, pezen en een sterk hart zouden het overleven in de bergen, en werden door de stammen gebruikt als hun rij- en werkpaarden. Daardoor is de Altai een van de taaiste paardenrassen op de wereld.

    In de vroege 20e eeuw – vooral na de Revolutie – heeft de Sovjetregering eraan gedacht om het Altairas te verbeteren. Nadat ze veel Altajpaarden verzameld hadden, begonnen de Russen met een poging om het Altairas te kruisen met andere Russische rassen zoals de Orlovdraver en de Don, evenals halfbloedpaarden.

    Het resultaat van kruisexperimenten is het nog altijd taaie, maar grotere Altaipaard. Nadat de juiste combinatie is gevonden van vorm en uithoudingsvermogen, zijn de fokkers overgestapt naar het fokken van de Altajhybride. In andere woorden is het resultaat van het kruisen – het verbeterde Altairas – toen gefokt met andere Altaipaarden dat ook een resultaat waren van kruisexperimenten. In de jaren ’70 werden de resultaten van het verder fokken onderzocht en de beste resultaten werden verzameld. Bijna 700 merries werden samengedreven in fokboerderijen en werden daarna gebruikt om het beste Altairas te creëren.

    Vandaag de dag bestaat dit ras nog altijd in zijn inheemse gedaante. Dat wil zeggen dat duizenden inheemse en pure Altaipaarden niet onderworpen zijn aan kruisexperimenten, die werden uitgevoerd in de 20e eeuw, gevonden kunnen worden in het hooggelegen deel van Altajgebergte.

    SLIDING BAR WIDGET 1